Drodzy Diecezjanie,

Minął rok duszpasterski, który w Kościele w Polsce przeżywaliśmy pod hasłem „Bądźmy świadkami miłości”.

W liście Episkopatu Polski, skierowanym do wiernych w Niedzielę Świętej Rodziny, w grudniu 2009 roku biskupi zachęcali, by dawać szczególne świadectwo miłości w rodzinie i w życiu społecznym. Odpowiedzialność za świadectwo miłości chrześcijańskiej wielokrotnie powracała w podejmowanych inicjatywach duszpasterskich, w kazaniach i homiliach, w osobistym rachunku sumienia. Dziś pragnę Wam, Drodzy Bracia i Siostry, podziękować za starania o wzrost miłości w naszych rodzinach, domach, środowiskach pracy.

Szczególną wdzięcznością obejmuję to świadectwo miłości społecznej, okazane w chwilach walki z żywiołem powodzi i jej skutkami.

Dzięki Waszej ofiarności przekazaliśmy na rzecz poszkodowanych ponad pół miliona złotych oraz dziesiątki ton pomocy rzeczowej. Dowodem miłości bliźnich w potrzebie były różne działania, podejmowane przez duszpasterzy i wiernych naszej Diecezji, które owocowały bezpośrednią współpracą z parafiami na zalanych terenach. Szczególnym znakiem solidarności był udział wolontariuszy naszej Diecezji w koordynowanej przez Caritas akcji „Pomóżmy posprzątać Sandomierz”. Praca ludzi dobrej woli na zalanych wodą terenach miała podwójną wymowę: niosła rodzinom konkretną pomoc i nadzieję, że nie zostali sami z tragedią.

Dziękuję także za ofiarność podczas obchodów Dnia Dziecka, gdy wolontariusze zbierali przed świątyniami ofiary na fundusz leczenia i rehabilitacji dzieci. Dzięki tym darom otoczyliśmy opieką najbardziej potrzebujących - chore i cierpiące dzieci.

Wraz z pierwszą Niedzielą Adwentu rozpoczęliśmy nowy rok duszpasterski. Jego myśl przewodnia: „W Komunii z Bogiem”, wpisuje nas w trzyletni program działań i inicjatyw, zaplanowanych jako realizacja hasła: „Kościół domem i szkołą komunii”.

Pierwszym wydarzeniem wprowadzającym w przeżywanie nowego roku duszpasterskiego jest ogłoszona przez Benedykta XVI Adhortacja Apostolska „Verbum Domini” o Słowie Bożym w życiu i misji Kościoła. Dokument zachęca do „odkrywania na nowo ... Słowa Bożego, będącego źródłem nieustannej odnowy” i wyraża życzenie, by „stawało się ono coraz bardziej sercem wszelkiej działalności kościelnej”. Mistrzem jest tu sam Jezus Chrystus, który głosił Ewangelię o Królestwie Bożym nie tylko słowem, lecz także czynami miłości (Mt 4,23-24). I do takiego właśnie aktywnego zaangażowania się w świadczenie miłości wzywał uczniów. Konkretną lekcję miłości służebnej dał nam w czasie Ostatniej Wieczerzy przepasując biodra i umywając Apostołom nogi. Temat miłości służebnej był istotą przesłania ostatniego Tygodnia Miłosierdzia, gdy Kościół za Chrystusem wzywał „Czyńcie jak Ja wam uczyniłem” (J 13,15).

Moim pragnieniem, jako Waszego Biskupa, jest powołanie Parafialnych Zespołów Caritas we wszystkich parafiach Diecezji. Myśl tę przedstawiłem księżom Dziekanom i Proboszczom a teraz zwracam się do Was, Drodzy Diecezjanie, by wspólnie podjąć to ewangeliczne wezwanie, które ma być świadectwem nie tylko jedności, ale również miłości naszego Kościoła.

Diecezjalna Caritas koordynuje działania zmierzające do utworzenia struktur duszpasterstwa charytatywnego. Zostały już przygotowane podręczniki i rozpoczęła się kampania informacyjna oraz szkolenia wolontariuszy. Ważnym elementem jest również uwrażliwianie młodego pokolenia na potrzeby bliźnich. Stąd następnym krokiem będą działania zmierzające do promowania działalności Szkolnych Kół Caritas, jako formy wolontariatu młodzieżowego. Już dziś z inicjatywy uczniów i nauczycieli powstają Szkolne Koła Caritas i akademickie stowarzyszenia wolontariatu.

Na kartach Ewangelii znajdujemy opis cudu rozmnożenia chleba, gdy Chrystus nakarmił pięć tysięcy słuchających Go ludzi (np. Mt 14,14-21, J 6, 1-13). To bardzo czytelny obraz. Zwłaszcza dla nas, którzy często ulegamy obawom, że wobec bezmiaru i różnorodności potrzeb właściwie nic nie możemy zaradzić; gdy widzimy dysproporcje pomiędzy obszarami ludzkiej biedy, a naszymi możliwościami.

Jezusowi wystarczyło pięć bochenków z kosza małego chłopca. Bóg nadal prosi człowieka o dar serca, chleba, czasu, pracy rąk... To jego łaska i miłosierdzie, we współpracy z dobrą wolą człowieka przynoszą obfite owoce. Dlatego od naturalnej wartości daru ważniejsza jest szczodrość ofiarodawcy.

Diecezjalnej Caritas potrzebna jest każda pomoc – żadna dobra wola nie zostanie zmarnowana. Parafialne Zespoły Caritas świadczą bowiem nie tylko wsparcie materialne; coraz częściej spotykają się z prośbami o pomoc prawną, ekonomiczną opiekę nad dziećmi i chorymi. Kapitałem dobra ofiarowanym na rzecz duszpasterstwa charytatywnego może być każda osobista umiejętność czy posiadane możliwości.

Poruszone kwestie odnoszą się nie tylko do płaszczyzny charytatywnej. Na hojny dar serc, myśli i rąk gotowych do pracy oczekują także inne dziedziny naszej Warszawsko-Praskiej rzeczywistości. Proszę Was o zaangażowanie w kolejne inicjatywy planowane w ramach pracy parafialnej i diecezjalnej.

Analogicznie do powstania Zespołów Caritas pragnę, by przy każdej parafii funkcjonowała Rada Parafialna. Jej powstanie będzie wyrazem współodpowiedzialności świeckich za sprawy Kościoła w skali lokalnej. Służąc bogatym doświadczeniem, wiedzą i umiejętnościami możecie wydatnie wspomóc Waszych Duszpasterzy. Benedykt XVI w Archikatedrze Warszawskiej mówił do kapłanów, że mają być przede wszystkim specjalistami od duchowości. I są nimi. Z konieczności stają się specjalistami w innych sferach: gospodarczo-ekonomicznej, socjologicznej, prawnej. Tu często potrzebują Waszej konkretnej pomocy, wsparcia, rady. To jest konkretne miejsce na Waszą aktywność.

Kolejnym zadaniem, które musimy podjąć jest budowanie od podstaw lub wzmacnianie już istniejących form duszpasterstwa poszczególnych środowisk i grup. W pierwszej kolejności dotyczy to szeroko rozumianego duszpasterstwa rodzin i młodzieży. O rodzinach Jan Paweł II mówił, że to od nich zależy przyszłość ludzkości i Kościoła (FC 86). O tym, jak prawdziwe i prorocze są słowa Sługi Bożego przekonujemy się każdego dnia. Młodzi niejednokrotnie już usłyszeli, że są nadzieją – nadzieją Kościoła, nadzieją świata. O te dwa źródła nadziei: rodziny i młodych, musimy dbać szczególnie, Jeśli one będą promieniowały ewangeliczną miłością, będzie nią przeniknięte także społeczeństwo. Temu celowi będą służyły zreformowane i powstające parafialne poradnie rodzinne oraz odnowione duszpasterstwo młodzieży.

Jak cały Kościół Powszechny, także nasz diecezjalny jest odpowiedzialny za realizację posłania misyjnego. Również naszą sprawą jest troska, by Dobra Nowina docierała na krańce świata. Każdy z nas może wspomóc misjonarzy modlitewnie lub materialnie. Możemy wreszcie włączać się w konkretną pracę misyjną – przez osobiste zaangażowanie w wolontariat misyjny, otwarty na osoby różnych stanów i zawodów. W naszej Diecezji bardzo konkretne zadania będą stały przed duszpasterstwem misyjnym także ze względu na przygotowywaną współpracę z Diecezją Makeni w Sierra Leone (Afryka Północno-Zachodnia).

Bracia i Siostry! Kościół ustanowiony przez Jezusa Chrystusa ma być w myśl nowego programu duszpasterskiego „domem i szkołą komunii”. Jak ujął to Jan Paweł II w Liście Apostolskim „Novo millennio ineunte”, jest to wielkie zadanie, od którego realizacji zależy nasza wierność Bożemu zamysłowi i odpowiedź na najgłębsze oczekiwania świata (NMI 43).

Chrystus nigdy nie zrezygnuje z dzieła zbawienia świata i każdego człowieka. Chce dać każdemu udział w tym, co dokonało się poprzez Jego Mękę, Śmierć i Zmartwychwstanie. Dziś kolejne pokolenia chrześcijan stoją więc przed zadaniem świadczenia realnej pomocy bliźnim w imię Chrystusa..

Drodzy Bracia i Siostry, uczyńmy wszystko, by Kościół był wyraźniej rozumiany jako „komunia” a jeszcze bardziej jako „komunia” urzeczywistniany w naszych wspólnotach parafialnych. Nie lękajcie się razem ze mną wziąć na siebie odpowiedzialności za nasz wspólny, Diecezjalny Kościół Warszawsko-Praski.

Niech Boże Narodzenie będzie dla każdego źródłem nowej nadziei, siły, radości, umocnienia więzi z bliskimi. Bogate łaską Bożą i ludzką dobrocią niech będzie czasem świętym i uświęcającym.

Wszystkich ogarniam pasterskim błogosławieństwem z racji Świąt Bożego Narodzenia i nadchodzącego Nowego Roku 2011.

Warszawa, 10 grudnia 2010 r.

+ Henryk Hoser SAC
Biskup Warszawsko-Praski

List należy odczytać na wszystkich Mszach Św. w III Niedzielę Adwentu,
12 grudnia 2010 (lub w najbliższą po otrzymaniu)