Wasz Jezus ...

Dziś wkroczyliśmy w Trzecie Tysiąclecie. Wokół nas ten sam zgiełk, trudne wybory moralne, coraz większy postęp cywilizacyjny, który jakże często jest zagrożeniem dla człowieka. Na progu nowego wieku stajemy uwikłani w kryzys bezwzględnej wartości osoby, wartości życia
i wartości miłości. Troska o dobro jest coraz trudniejsza, bo „cywilizacja śmierci” z dnia na dzień staje się w sposób jawny lub ukryty – faktem. A granica między dobrem i złem  nie tylko biegnie poprzez ludzkie serca, ale staje się dla wielu coraz bardziej nieczytelna.

 Bóg jednak pozostaje zawsze wierny swoim obietnicom. „Czymże jest człowiek, że o nim pamiętasz i kim syn człowieczy, że troszczysz się o niego” – zachwyt Psalmisty nad wiernością  Boga człowiekowi jest dla nas źródłem nadziei, dziś może bardziej niż kiedykolwiek.

Wielkiemu Jubileuszowi towarzyszyło wezwanie „Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki”. To hasło Roku Jubileuszowego nie wyczerpało swej treści dnia 06. stycznia 2001 roku. Ono nadal przypomina, że każdego dnia „ten sam” Chrystus – Odkupiciel i Zbawca człowieka
i świata – składa w nasze ręce odpowiedzialność za życie i miłość; nieustannie błogosławi każde dobro, które się poprzez naszą postawę i pracę dokonuje. Jubileusz tak naprawdę się nie skończył. Tak jak Msza Święta – ma trwać w nas. Ite Missa est ... Ite Jubilaeum est!!!

 Ojciec Święty podczas naszych z nim spotkań, głosząc posługę słowa zapewniał nas, że Jezus Chrystus to brama, brama wchodzenia w przyszłość, także w nowe Tysiąclecie. Jezus Chrystus to źródło życia i nadziei. Hasło Roku Jubileuszowego zawsze było, jest i będzie nadal aktualne.

Jan Paweł II stawiał przed nami wiele zadań.  Przede wszystkim - to my musimy nieść ludziom Dobrą Nowinę: „Trzeba, abyśmy wchodząc w nowe Tysiąclecie odpowiadali na to wezwanie z całą gorliwością”. Ojciec Święty (ale przez Jego usta ten apel kieruje do nas Kościół
i cała nasza polska rzeczywistość) oczekuje od nas, że rodzice będą świadkami Ewangelii wobec dzieci
a młodzież wobec rówieśników. „Współczesny świat o wiele bardziej niż nauczycieli potrzebuje świadków”. Ojciec Święty wręcz zobowiązuje nas do przekazywania przyszłym pokoleniom dziedzictwa wiary, dziedzictwa kultury, dziedzictwa PRAWDY.

Są to zadania trudne, ale nie powinniśmy się ich lękać, nie jesteśmy sami.

 Jan Paweł II 08 października 2000 roku dokonał kolejnego zawierzenia Kościoła
i świata Matce Bożej Fatimskiej. W naszym imieniu prosi Maryję, aby towarzyszyła nam
w drodze, prosiła swego Syna, aby obficie udzielał nam Ducha Świętego. Niech otworzy nasze serca na sprawiedliwość, miłość i wzbudza w nich stanowczą wolę pokoju.

Wcześniej, 30. kwietnia 2000 roku, kanonizował siostrę Faustynę, apostołkę
i sekretarkę Bożego Miłosierdzia. Odwołując się do orędownictwa Maryi
i św. Faustyny czy możemy obawiać się przyszłości?... /Może jest to także doskonała okazja, by pobudzić każdego z nas do ożywienia nabożeństwa do osobistych patronów, do patronów naszych parafii, do świętych Polaków wyniesionych na ołtarze na przestrzeni historii Ojczyzny – jest ich niemało, bo aż 27. świętych i kilkudziesięciu błogosławionych!/ Przecież święci są
w konkretnych warunkach czasu i rzeczywistości żywym świadectwem, że BÓG JEST TYM, KTÓRY JEST...

Chrystus w Ewangelii, Kościół na przestrzeni wieków, obecnie Jan Paweł II - z mocą zwracają nam uwagę na konieczność odczytywania „znaków czasu”. Sam Kościół jest znakiem czasu. I z pewnością nie jest dziełem przypadku, że dwa oficjalne dokumenty Obchodów Roku Jubileuszowego poświęcono tematyce eucharystycznej: „Eucharystia – sakrament nowego życia” przygotowany został przez Komisję Teologiczno-Historyczną,
a  „Ja jestem życiem świata” pod redakcją Komisji Duszpastersko-Misyjnej.

Nowe Tysiąclecie to zaproszenie do przeżywania czasu i przestrzeni jako perspektywy i rzeczywistości Eucharystycznej: rzeczywistości ofiary, rzeczywistości odkupieńczej i zbawczej, rzeczywistości daru składanego bezinteresownie i przyjmowanego
z całkowitą ufnością. Jako drogowskaz na nadchodzące „Nowe...”, drogowskaz dla siebie
i każdego wierzącego, Kościół wskazuje na tę rzeczywistość, która od wieków go tworzyła, jednoczyła, nadawała sens jego istnieniu, była i jest źródłem i szczytem, celem i środkiem całego naszego ziemskiego pielgrzymowania. Nadać życiu w każdym jego wymiarze aspekt Eucharystyczny – to jest to zadanie i zaproszenie, które mamy podjąć.

Życie jako nieustająca E U C H A R Y S T I A !!!

Codziennym życiem możemy realizować najstarszy liturgiczny Hymn eucharystyczny Kościoła, przekazany nam przez „Didache”:

który nam poznać dałeś przez Jezusa, Syna Twego.

  Dziękujemy Ci, Ojcze nasz, za życie i za wiarę,

którą nam poznać dałeś przez Jezusa, Syna Twego.

Dziękujemy Ci, Ojcze nasz, za święte imię Twoje,

któremu zgotowałeś mieszkanie w sercach naszych.

  Dziękujemy ci, Ojcze nasz, za wiarę i za nieśmiertelność,

którą nam poznać dałeś przez Jezusa, Syna Twego.

Ty, o Panie wszechmocny stworzyłeś wszystko dla imienia Swego,

pokarm i napój dałeś ludziom na pożywienie.

Nam zaś darowałeś pokarm duchowy oraz napój

i żywot wieczny przez Jezusa, Syna Twego.

Pomnij Panie na swój Kościół i wybaw go od wszelkiego złego

i doprowadź go w miłości Twojej do Królestwa Twego.

Niechaj przyjdzie Twa łaska i niech przeminie ten świat.

Kto święty niech przystąpi, kto nim nie jest niech czyni pokutę. Tobie chwała na wieki!

Z życzeniami obfitego błogosławieństwa Bożego w trzecim tysiącleciu

Akcja Katolicka Diecezji Warszawsko – Praskiej