Tekst Drogi Krzyżowej został opracowany z myślą m.in. o członkach Akcji Katolickiej. Podczas Rady DIAK pierwszy raz modliliśmy się  tą Drogą Krzyżową w intencji śp. Andrzeja Luśtyka (zmarłego w lutym 2009 prezesa POAK przy parafii MB Królowej Polski w Wołominie.

(Joanna Solak)

Ogłaszając Rok Eucharystii Jan Paweł II pisał w Mane nobiscum, Domine(18):

„W szczególności trzeba pielęgnować, zarówno podczas celebrowania Mszy św., jak i w kulcie eucharystycznym poza Mszą św., żywą świadomość rzeczywistej obecności Chrystusa (...) konieczne jest, aby całej postawie względem Eucharystii, zarówno szafarzy jak i wiernych towarzyszył najwyższy szacunek. Obecność Jezusa ... winna stanowić jakby biegun przyciągania dla coraz większej liczby dusz w Nim zakochanych, zdolnych przez długi czas słuchać Jego głosu i niemal odczuwać bicie Jego serca. "Skosztujcie i zobaczcie, jak dobry jest Pan!".

Niech wspólnoty ... podejmą szczególne zobowiązanie do adoracji eucharystycznej poza Mszą św. Pozostawajmy długo na klęczkach przed Jezusem Chrystusem obecnym w Eucharystii, wynagradzając naszą wiarą i miłością zaniedbania, zapomnienie, a nawet zniewagi, jakich nasz Zbawiciel doznaje w tylu miejscach na świecie.

Gdyby owocem tego Roku było ... ożywienie we wszystkich wspólnotach chrześcijańskich .... poświęcenia więcej czasu i uwagi adoracji eucharystycznej poza Mszą świętą, to ten Rok łaski spełniłby pokładane w nim nadzieje. W każdym razie dobrą jest rzeczą mierzyć wysoko, nie zadowalając się miernością, bo wiemy, że zawsze możemy liczyć na pomoc Bożą.

..... pamiętajcie, że Jezus w tabernakulum oczekuje, by napełnić wasze serca tym głębokim doświadczeniem Jego przyjaźni, która jako jedyna może nadać sens i pełnię waszemu życiu. ...” (Mane nobiscum, Domine 29, 30)

  Ojciec Święty zaprasza nas do modlitwy adoracyjnej. Modlitwy trudnej, nieznanej w swej istocie, do której nie bardzo wiemy, jak „podejść”. Osobiście myślę, że przez większość katolików adoracja jest podejmowana z oporami, bo się jej boimy. Boimy się siebie – nie wiemy co ze sobą zrobić, i – choć to brzmi paradoksalnie – boimy się Boga, Jego bliskości nie przesłoniętej rytem liturgii, nie wyciszonej słowem. W monstrancji lub ciszy tabernakulum Bóg domaga się skupienia całej uwagi,  skierowania na Niego wszystkich sił – nie umiemy tego podjąć, i stąd lęk. Bezpośredniość, wyłączność bycia przed Bogiem-Stwórcą wydaje się nie do ogarnięcia przez ludzką drobinę, jaką wobec Niego jesteśmy.

  Papież przypomina: „... tajemnica „realnej” obecności. .... cały Chrystus staje się istotowo obecny w rzeczywistości swego Ciała i Krwi. Dlatego wiara wymaga, byśmy w obliczu Eucharystii mieli świadomość, że stajemy przed samym Chrystusem. ... Eucharystia jest tajemnicą obecności, przez którą spełnia się w najwznioślejszy sposób obietnica Jezusa, że pozostanie z nami aż do skończenia świata.” (Mane nobiscum, Domine 16)

LITANIA POKORY

Wychwalając Maryję loretańskimi wersetami

(opracowanie : Krzysztof Jaworowski – POAK 28/03; Joanna Solak - DIAK)

Kyrie eleison, Christe eleison
(gr. eleison – zmiłuj się)
Kyrios u starożytnych Greków był tytułem najwyższego władcy – cesarza, króla, namiestnika. Septuaginta (grecki przekład Starego Testamentu) zarezerwowała ten tytuł wyłącznie dla Boga, Najwyższego Władcy nieba i ziemi. W  Imperium  Rzymskim prawa do tego tytułu rościł również cesarz, wychodząc z założenia, że należy mu się cześć boska.
Maryja Panna nazwała się w rozmowie z Aniołem Gabrielem „Służebnicą (niewolnicą) Pańską” choć była człowiekiem najpełniej obdarowanym łaską.  Ona wiedziała, że władać nie znaczy odbierać zaszczyty i hołdy... W Bożej ekonomii królować znaczy służyć! Servire Deo regnare est....

Święta Maryjo – Sancta Maria
Imię Najświętszej Panny – Maria, Maryja – wywodzi się od hebr. Miriam, aram. Mareia, którego źródłosłów znacz tyle, co „pani”. W średniowieczu mistycy tłumaczyli imię Maryja jako „Gwiazda Morza”.
Święto Imienia Maryi obchodzono w jednej diecezji hiszpańskiej już w XVI wieku. Sykstus V (1585-1590) zezwolił na jego obchód w całym Kościele. Innocenty XI (1676-1689) na pamiątkę zwycięstwa pod Wiedniem przeniósł je na niedzielę w oktawie Narodzenia NMP (08 września) a św. Pius X wyznaczył je na 12 września.
Kult Najświętszej Maryi Panny jest znany i żywy  w Kościele od początku Jego istnienia... Śpiewamy przecież: Jest jedno Imię, które wszystkie serca splata, to piękne imię i szczęśliwy kto je zna ....

Pełen tekst: Litania loretańska - maj 2004 (.doc, 442 kB)

• Święty Iwo, patronie adwokatów, broń mnie przede mną samym ...
• Święty Łukaszu, Ewangelisto, protektorze chirurgów,  podąż z pomocą, gdy świat zechce wszczepić we mnie zniechęcenie ...

SPOTKANIE I

Zmartwychwstały ukazuje się swej Matce

Z Maryją, Matką Jezusa. (Dz 1, 14)
Między krzyżem w Wielki Piątek a wieczernikiem po Wniebowstąpieniu Maryja jest nieobecna na kartach Ewangelii. Ta zawsze pełna łaski i najwierniejsza wśród wiernych została tak głęboko zanurzona w wydarzenia Wielkiej Nocy, że być może żaden z ewangelistów nawet nie pomyślał, aby jakoś specjalnie wyakcentować Jej obecność na drodze światła.
A przecież najdawniejsza tradycja głosi, że zaraz po wyjściu z grobu Jezus udał się z wielkanocnym pozdrowieniem do swej Matki. Maryja była więc pierwszą osobą, której objawił się Jej Zmartwychwstały Syn. Zrodzona wówczas radość - osłaniana zapewne jedynie zdziwieniem, zaskoczeniem i milczeniem - musiała przepełniać Jej macierzyńskie serce.
Odnotujmy, że w tym duchu cały Kościół w okresie wielkanocnym ośmiela się niejako wzywać Maryję do radości, zastępując modlitwę Anioł Pański antyfoną Regina coeli laetare: Królowo nieba, wesel się! Pieśń ta - z ustawicznym Alleluja - to wspaniały hymn radości całego Kościoła, który cieszy się tak ze zmartwychwstania Jezusa, jak i ze zmartwychwstania duchowego swoich synów i córek.

Uradowanie Maryi zmartwychwstaniem Jej Syna zaprasza nas do otwarcia się na „radość, której źródłem jest przebywanie z Chrystusem" (VC 109). Takiej właśnie radości oczekuje od nas współczesny świat. Ciebie zatem, Maryjo, prosimy z ufnością: wstawiaj się za nami u Twego Boskiego Syna, abyśmy „umieli o Nim świadczyć swoim przemienionym życiem, podążając radośnie, wraz z wszystkimi innymi braćmi i siostrami, ku niebieskiej ojczyźnie" (VC 112); uproś Go, byśmy się też tam dostali i na wieki razem z Tobą śpiewali Alleluja Amen.

Pełen tekst: Droga swiatla II (.doc, 84 kB)